Zwerfkinderen en postzegels wat hebben die met elkaar te maken?

Alle landen geven postzegels uit, je vindt ze overal, net zoals helaas zwerfkinderen.
Postzegels die zo van het postkantoor komen, zijn “postfris”zoals dat filatelistisch heet, ze zijn nog onbedorven en je kunt er nog alle kanten mee op.

Van een baby wordt wel gezegd: “Er schuilt nog een heilige of een misdadiger in”. Zo kun je een postzegel gebruiken om er een liefdesbrief mee te frankeren maar ook een dreigbrief, of een rekening, een overlijdensbericht of de uitnodiging voor een feestelijke bijeenkomst.

Als we van de mensen postzegels krijgen toegespeeld in doosjes, zakjes, blikjes of kistjes, dan is dat meestal een nogal rommelig geheel. Het meest opvallende is wel dat de postzegels zijn losgescheurd of afgeknipt. Er zit geen adres meer aan en ook een afzender is niet meer te vinden. Is er een treffender overeenkomst met zwerfkinderen denkbaar?

Maar zowel voor de verlaten kinderen als voor de desolate postzegels geldt dat deze trieste toestand verandert zodra er iemand iets in ziet en ermee aan het werk gaat. Er kan dan nog vaak iets heel moois uitgroeien.

Met deze gedachte op de achtergrond zijn de postzegelcollages tot stand gekomen. De broches en boekenleggers verkopen wij bij gelegenheden en op braderieën ten bate van, u raad het al, thuisloze kinderen.